- Tematy / Tagi: iol · falsification · vowel-harmony · Turkish · experimental-design
- Źródło / Zjawisko: Fonologia turecka — harmonia wokaliczna
- Konkurs / Kontekst: Olimpijski moduł treningowy — fonologia
- Tło lingwistyczne: W języku tureckim samogłoski wrostków i przyrostków dostosowują się do samogłosek rdzenia, dlatego końcówka liczby mnogiej przyjmuje postać -lar albo -ler. Zadanie uczy weryfikowania postawionej hipotezy fonologicznej na nowych przykładach.
Treść zagadki lingwistycznej
Dwie grupy samogłosek W języku tureckim samogłoski dzielą się na dwie grupy: - Grupa 1: e, i, ö, ü - Grupa 2: a, ı, o, u
Dwie konkurujące reguły - H1: o zakończeniu liczby mnogiej (-ler czy -lar) decyduje pierwsza samogłoska tematu. - H2: decyduje ostatnia samogłoska tematu.
Na przykład w słowie „ev" jedyną samogłoską jest e (grupa 1) — obie reguły dają ten sam wynik: -ler. W słowie „araba" wszystkie samogłoski to a (grupa 2) — reguły znowu się zgadzają: -lar. Takie słowa nie pomagają rozstrzygnąć, kto ma rację, bo obie reguły przewidują to samo.
Kiedy ujawni się różnica? Jeśli w temacie pierwsza i ostatnia samogłoska należą do różnych grup, H1 i H2 przewidują różne formy — jedna -ler, druga -lar. Właśnie takie słowo jest potrzebne do dobrego eksperymentu, ponieważ tylko ono pozwoli „osądzić" obie hipotezy.
Twoje zadanie Sprawdź wszystkich czterech kandydatów: masa, deniz, kalem, okul. W każdym ustal grupy pierwszej i ostatniej samogłoski — gdzie się zgadzają, a gdzie nie?
❓ Zadanie: Które słowo odróżnia hipotezy H1 i H2?